“Chód do mnie, dziatko, a rzeknę Ci, jako żywot nasz płynie.
Przychodzi wiosna, radość wielką czyniąc.
Siejemy ziarno, dziewice wianki na skroniach noszą, a wiatr dmie jako włosy pani Dziewanny.
Gdy słońce mocniej przygrzeje, lato się zbliża.
Wtenczas pani Mokosz uprawom sprzyja, żniwa czynimy i noc Kupalną świętujemy.
Potem jesień idzie, czas to duchów i Roda, kiedym do zimy się gotować musimy.
Bo gdy zima nadejdzie, a z nią Weles, wszystko wokoło w śmierć zapada.
Dopiero gdy Marzannę w toni utopimy, by Dziewannę wolną uczynić, wiosna powróci.
Tak oto żywot kroczy, wiosna za wiosną, dziecię moje, aż Weles wszystkich nas do siebie wezwie.”
Wrzeciono Czasu to larp opowiadający o losach pojedynczej wsi żyjącej w czasach dawnych Słowian. Jest to opowieść o przemijaniu, o wierzeniach i świętach słowiańskich, życiu zgodnym z naturą i wolą bogów.
Gracze wcielą się w mieszkańców wioski i przeżyją jeden pełen rok z życia wsi. Larp podzielony jest na pięć aktów — każdy z nich dotyczy jednej pory roku (wiosna, lato, jesień, zima i ponownie wiosna). Wrzeciono Czasu jest larpem tanecznym, gdzie muzyka odgrywa bardzo ważną rolę, nie tylko jako element klimatu, ale także rozgrywki.
